ز لعلت زکاتی شکر می‌ستاند
ز رویت براتی قمر می‌ستاند
به یک لحظه چشمت ز عشاق صد جان
به یک غمزهٔ حیله‌گر می‌ستاند
سزد گر ز رشک نظر خون شود دل
که داد از جمالت نظر می‌ستاند
خطت طوطی است آب حیوانش در بر
کزان آب حیوان شکر می‌ستاند
زهی ترکتازی که لوح چو سیمت
خطی سبزم آورد و زرمی‌ستاند
مرا نیست زر چون دهم زر ولیکن
دهم در عوض جان اگر می‌ستاند
مرا گفت جان را خطر نیست زر ده
که چشمم زر بی‌خطر می‌ستاند
اگرچه لبت خشک و چشمت تر آمد
مخور غم که زر خشک و تر می‌ستاند
عیار از رخ زرد عطار دارد
زری کان بت سیم‌بر می‌ستاند
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل دربارهٔ عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و می‌گوید که زیبایی او ارزش‌های زیادی را به خود جذب می‌کند. معشوق با یک نگاه و غمزه، قلب عشاق را تسخیر می‌کند و دلی را که از رشک می‌تپد، به دلیل beauty او - به راستی - مورد ستایش قرار می‌دهد. شاعر به طوطی‌وار بودن خط معشوق اشاره می‌کند و معتقد است که زیبایی و شیرینی صحبت‌های او از شکر هم شیرین‌تر است. او آماده است که جانش را به معشوق بدهد زیرا برای او، زیبایی چشم او ارزش بیشتری دارد. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که لذت عشق، حتی با وجود دردهایش، باارزش‌تر از هر چیزی است.
هوش مصنوعی: از لب‌های تو که مانند لعل (سنگ قیمتی) است، شکر (نیکی و خوبی) می‌گیرند و از چهره‌ات که مانند قمر (ماه) است، رهایی و آسایش می‌طلبند.
هوش مصنوعی: چشم تو در یک لحظه از عاشقان صد جان را می‌گیرد و با یک لبخند فریبنده، دل‌ها را تسخیر می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر از حسادت به نگاه تو دل خون شود، این طبیعی است؛ چرا که دل به خاطر زیبایی‌ات، نگاهش را از من می‌گیرد.
هوش مصنوعی: نوشته تو مانند طوطی است که از آب حیات (آب جاودانگی) خود می‌نوشد و به‌جای آن شکر (عطر و خوشی) می‌گیرد. یعنی زیبایی و لطافت تو باعث می‌شود که دیگران از وجود تو لذت ببرند و شکرگزار باشند.
هوش مصنوعی: ای تو که چهره‌ات جوانی و زیبایی خاصی دارد، مانند لوحی که خطی سبز بر آن نقش بسته، به طوری که زیبایی‌ات به گونه‌ای است که از تو طلا می‌ستانند.
هوش مصنوعی: من زر (پول) ندارم تا بدهم، اما اگر جانم را بگیری، در عوض هرچه داری می‌دهم.
هوش مصنوعی: او می‌گوید که به او گفته‌اند جانش در خطر نیست و می‌تواند زر (پول) بدهد، زیرا چشمانش به حدی اطمینان دارد که می‌تواند به راحتی زر را بگیرد بدون آنکه خطری برای او ایجاد شود.
هوش مصنوعی: هرچند که لب‌هایت خشک و چشمانت تر است، نگران نباش، چون طلا (زر) هم گاهی خشک و هم گاهی تر وجود دارد.
هوش مصنوعی: عطار، به عنوان هنرمند و شاعر، از چهرهٔ زرد و پریشان خود، به عنوان معیاری برای زیبایی یاد می‌کند و می‌گوید که او همچون طلایی است که از معشوق سیمین‌فام خود، به دست می‌آورد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.