خاک قدم تو، آب خورشید بَرَد
باد سخطت، کلاه جمشید برد
هر دست، که چوگان قبول تو گرفت
از کل وجود، گوی امید برد
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
خاک قدم تو، آب خورشید بَرَد
باد سخطت، کلاه جمشید برد
هر دست، که چوگان قبول تو گرفت
از کل وجود، گوی امید برد
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به ستایش محبوبی می‌پردازد که تاثیر عمیقی بر جهان دارد. خاک پای او به اندازه‌ای ارزشمند است که با آن، آب و هوای زندگی را تغییر می‌دهد. همچنین، هر کسی که به محبوب نزدیک می‌شود، به امید و شگفتی دست می‌یابد و وجودش با جاذبه‌ی او پر می‌شود. در واقع، محبوب در نظر شاعر قدرتی بزرگ و تأثیرگذار دارد که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
هوش مصنوعی: خاکی که زیر پای توست، مثل آبی است که از تابش خورشید به وجود آمده است و بادی سرکش، کلاهی را که سمبل قدرت و عظمت جمشید است، با خود می‌برد.
هوش مصنوعی: هر دستی که چوگان محبت تو را در اختیار گرفت، از تمام وجودش امیدوارانه گوی محبت را به پیش می‌برد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.