* چون درگذرم به باده شویید مرا

تلقین ز شرابِ ناب گویید مرا

خواهید به روز حَشْر یابید مرا؟

از خاکِ درِ میکده جویید مرا

گم شدم در سر آن کوی، مجویید مرا

او مرا کشت شدم زنده، ممویید مرا

عمری از گم شدنم رفت و نمی آیم باز

چون چنین است، شما نیز مجویید مرا

بر درش مردم و آن خاک بر اعضای منست

[...]

ای رفیقان به خدا پند مگویید مرا

پیِ ‌دل گم ‌شده‌ام، آه مجویید مرا

ناصحان روی شما باز خدا نَنْماید

مانع از دیدن آن روی نکویید مرا

از دهانش که چنین تنگ‌دلم می‌دارد

[...]