چون دید دلم که شکل موزون داری

خود را به تو داد تا توَش چون داری

دل جام جهان نماست نه جام شراب

کش روز و شب از فراق پرخون داری

ای آنکه درون نسخهٔ بیرون داری

روئی به صفای کون میمون داری

در داغ به طاوس شریکی اما

او بردم دارد تو جمله برکون داری