چشم ارتن خویش غرقه در خون بیند

به زانکه یکی موی تو وارون بیند

خون ریختی ار چشم تو گریان دیدی

خون از تن آن ریخته خون چون بیند

دل بی رخ تو دامن پر خون بیند

گل خون نبود سرشک گلگون بیند

از دیدهٔ خویش گرفتادم چه عجب

چشمی که ترا دیده مرا چون بیند