گردنی کاو به تیغ جنگ کند

بر گلو راه لقمه تنگ کند

چهره گر لاله بود عشق تو بی‌رنگ کند

دل اگر صحن گلستان چو قفس تنگ کند

بحقارت منگر کین دل افتاده ز پا

مور لنگیست که با شیر ژیان جنگ کند

وه که در راه طلب سیل سرشکم نگذاشت

[...]

مجذوب اگر با تو کسی جنگ کند

آن کن که خجالتش به صد رنگ کند

با لطف به ناکسان بیامیز که آب

از نرمی خویش رخنه در سنگ کند

سر بی مغز ساز جنگ کند

عاقل اندر غزا درنگ کند

بود قصدش که شب درنگ کند

وندر آن قهوه‌خانه لنگ کند