سیمین از حریر زرد تُنُک

چارمین مغز آبدار خنک

چون توانی گذشت ازین دو نهنک؟

مگر آنشب که خورده باشی بنک

صمت عادت کن که از یک گفتنک

می‌شود تاراج، این تحت الحنک

بسى سرو گلچهره‌ى لاله رنک

که خاکش گرفته در آغوش تنک

صمت عادت کن که از یک گفتنک

میشود زنار، این تحت الحنک

زاندیشه بروی خویش نگذارم رنک

بر پردگی سینه زنم دایم چنک

آری سازیست دل، که چون ننوازیش

یک لحظه فتد هزار سال از آهنک

زین پیش که بود سوی عشقم آهنک

خاک قدمم چهرمنشین بود چورنک

اکنون بدلم زغن نیالاید چنک

واکنون جگرم زاغ نبوید از ننک

سبحه بر کف در گلو تحت الحنک

پنجه‌اش در مال مظلومان هنک

رخصتم ده کارم آن ضرغام جنگ

تا کند بر روبهان این عرصه تنگ

غنچه ها بشکفته در وی رنگ رنگ

از نشان زخم دلدوز خدنگ

هر طرف کرد نظر حوصله شد بر او تنگ

ز تماشایی انبوه نصارای فرنگ

با چنان حالت که دارد کبر ننک

از چنین ظلمی به کفار فرنک