یکی را باز بین لوح و قلم دوست

پس آنگه زن به جز حق کل رقم دوست

صبح می‌خندد و من گریه‌کنان از غم دوست

ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست

بر خودم گریه همی‌آید و بر خندهٔ تو

تا تبسّم چه کنی بی‌خبر از مَبْسَم دوست

ای نسیم سحر از من به دلارام بگوی

[...]

شرابی ده چو روی خرم دوست

به دل شادی فزا یعنی غم دوست

ای بیتو سراپای وجودم غم دوست

نو غنچهٔ داغم از نمک شبنم دوست

زخمت نمکین بود فشاندی مرحم

کردی تن زخم دوست را مرحم دوست