آن دوست نیم که کس بمن دل ندهد

یا گر طلبم امان ز قاتل ندهد

آن مجنون نیستم که گر بازم دست

لیلی بکفم دامن محمل ندهد

خنده ی شوخ تو فرصت به تغافل ندهد

زلف در بردن دل صرفه به کاکل ندهد

هر کجا زلف پریشان تو باشد، چه عجب

باغبان گر به چمن آب به سنبل ندهد

وصل خوبان به دو پیمانه ی می موقوف است

[...]