گه رامش چنان دلتنگ و زارم

که گویی با بلا در کارزارم

حجام پسر به سر هوایت دارم

سودای تو همچون موی دارد زارم

زنهار به من آیینه منمایی که من

در عشق تو از صورت خود بیزارم

از هستیِ خویش بی تو من بیزارم

هر دم ز غم هجر تو در آزارم

چون دست نمی‌دهد که رویت بینیم

جان تُحفه دهم، گر بکشی تو زارم

بخدا که ز غیر تو بیزارم

وز خویش همیشه در آزارم

آوارۀ کوه و بیابانم

سرگشتۀ کوچه و بازارم

چون مرغ شب آویزم همه شب

[...]