آن یکی را این چنین مرگی بود

وان دگر را مرگ او برگی بود

زندگی شاخی است سبز و با رفیقان است خوش

هر که ماند بی رفیقان شاخ بی برگی بود

با فراق دوستان یارب خضر چون زنده است

زندگی بی‌دوستان هر ساعتی مرگی بود

رفت از خاطر که هم مرگی بود

بوستان را، روز بی‌برگی بود