یاد باد آنکه بروی تو نظر بود مرا

رخ و زلفت عوض شام و سحر بود مرا

یاد باد آنکه ز نظّاره ی رویت همه شب

در مه چارده تا روز نظر بود مرا

یاد باد آنکه زرخسار تو هر صبحدمی

[...]

تا مهر رخ تو در نظر بود مرا

هر شام ز روشنی سحر بود مرا

آمد شب هجر بی‌خبر در سر من

زین روز سیاه کی خبر بود مرا

رفت آنکه رخت پیش نظر بود مرا

در خانه تمام شب سحر بود مرا

اکنون هر لحظه می‌زنم بر سر خویش

آن دست که با تو در کمر بود مرا