غربتی فیک غربة الغربة

لافرح دونکم و لا کربه

انت مقامی، و انت مغتر بی

قد طاب فیک المقام والغربه

ای طره تو ز مشگ و از عنبر به

روی تو ز ماه و قدت از عرعر به

گر قامت من چو زلف تو چنبریست

چون دور ز زلف تست آن چنبر به

دون رعنا همیشه مضطر به

دست او با دهان برابر به

ز خرواری صدف یک دانه دُر به

زلال اندک از طوفان پر به

چو کردی حرب مژگانش بحربه

فرو دادی دو گیتی را دو ضربه

من سرخوش و تو دلخوش غم بی‌دل و بی‌سر به

دل می‌ده و بر می‌خور از دلبر و دل بر به

عالم همه چون دریا تن چون صدف جویا

جان وصف گهر گویا زین‌ها همه گوهر به

صورت مثل چادر جان رفته به چادر در

[...]

آن شنیدی که لاغری دانا

گفت باری، به ابلهی فربه:

اسبِ تازی وگر ضعیف بود

همچنان از طویله‌ای خر به

در عشق تو عقل بی‌خبر به

روی تو همیشه در نظر به

چشمی که نه بر رخ تو باشد

از خون جگر همیشه تر به

آن جا که حضور حضرت توست

[...]

بز که لاغر بود و سگ فربه

هست ازین فربهت آن لاغر به

همه بسیار خوب و سخت فربه

به خوبی و خوشی از یکدگر به

بر یتیمی کو بود ذا مَقرَبَه

یا فقیری کو بود ذا مَترَبَه

پوست نرم آید و بدن فربه

کار هر عضو یک ز دیگر به