با بنده اگر تخم وفا کاشته‌ای

دل سرد کند از تو چه پنداشته‌ای

بی‌درد تو بادا دل من گر نبود

صد بار از آن بتر که بگذاشته‌ای

ای آنکه تو بر فلک وطن داشته‌ای

خود را ز جهان پاک پنداشته‌ای

بر خاک تو نقش خویش بنگاشته‌ای

وان چیز که اصل تست بگذاشته‌ای