امر داد و ترا چو حجّت شد

عذر برخاست و وقت مهلت شد

چو منصوراز حقیقت بیجهت شد

ز ذات کل بحق او یک صفت شد

هر ارادت که از محبت شد

یا ز انعام یا ز رایت شد

مرد عاشق چو پیر خلوت شد

از می مهر مست حضرت شد

باز اکسیر اعظم اقبال

مصلحم کیمیای دولت شد

آنکه کلکش گره گشای دل است

چهره پرداز حسن فرصت شد

لعل دل را کفش نگین دانست

[...]

به دنیا سر فرو ناوردنم بالین راحت شد

نظر پوشیدن از وضع جهان، خواب فراغت شد

چون که در جوش بحر وحدت شد

ظاهر از بحر موج کثرت شد

کنز مخفی که غیب مطلق بود

آشکار از حجاب غیبت شد

تا نماند به خانه غیر از خود

[...]

غرض زان اسم کو آخر جهت شد

تمام از وی بسالک موهبت شد

آمد از کُه‌ سیل‌ و دریا دشت‌ شد

بند و بست و پشته‌ و پل‌، پست‌ شد