گفت چونی اندرین صحرای خشک

در میان سنگلاخ و جای خشک

نیست نم در جوی من چون گردن مینای خشک

یک کف خاک است برسرمغزم از سودای خشک

نقطه خال پریرویی اگر مرکز شود

می توان صددور چون پرگارزد باپای خشک

می شود نقد حیاتش همچو قارون خرج خاک

[...]

غوره من شد مویز از سردی دنیای خشک

سوخت خون چون نافه ام در دل ازین صحرای خشک

عالم خاک از وجود تازه رویان مفلس است

برنمی خیزد گل ابری ازین دریای خشک

چشم بی اشک و دل بی آه زیر گل خوش است

[...]

ماند دست آرزویم خالی از دنیای خشک

چشم تر چون آبله بردم ازین دریای خشک

با سر زلف بتان سودا ندارد هیچ سود

شانه دست خشک و خالی برد زین سودای خشک

دستگیری گر کند پیر طریقت می‌توان

[...]