دلم شکفته نگردد ز بس جهان تنگ است

چگونه گل نشود غنچه، گلستان تنگ است

به کام خود پر و بالی نمی توانم زد

چو مرغ بیضه به من زیر آسمان تنگ است

به غیر این که دوم در پی هما چه کنم

[...]

به آه برق عنان من آسمان تنگ است

که بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است

جنون فضای بیابان عشق می خواهد

رباط عقل به این لشکر گران تنگ است

به گوشه دل ما چون بر توانی برد؟

[...]

به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است

که جای نکهت گل هم به گلستان تنگ است

سخن به لعل که شد آشنا نمی دانم

که دستگاه سخن بر سخنوران تنگ است

نگشته است کسی از فغان من دلتنگ

[...]

ای که پرسی که دلت از چه بدین‌سان تنگ است

دم مزن کز هوس غنچه‌دهانان تنگ است

یوسف آن به که تو تشریف بری جانب مصر

زانکه بر کوکبهٔ حسن تو کنعان تنگ است

در غمت نالهٔ من بس که جهانگیر شده است

[...]

دلم به یاد دهان تو آن‌چنان تنگ است

که همچون غنچه مرا در نظر جهان تنگ است