آنشمع که حسنش دل ارباب وفا سوخت

در هرکه زد آتش رخ او جان مرا سوخت

گفتم که چرا سوختی ام خنده زنان گفت

از شمع نپرسند که پروانه چرا سوخت

آنکس که زند طعنه بمن ز آتش عشقش

[...]

تا آتش این هوا مرا سوخت

بر من دل آتش و هوا سوخت

صبر است دوای درد عاشق

بی‌چاره دل مراد واسوخت

بستی در مدعا به رویم

[...]

محبت دوستی مهر و وفا سوخت

نه‌تنها سوخت دل بنگر چه‌ها سوخت

فغان کان شوخ با بیگانگان سوخت

ازان غافل که چندین آشنا سوخت

به کار خویش هرکس هوشیار است

[...]

دلم را یار از جو و جفا سوخت

عجب مجموعهٔ مهر و وفا سوخت

دلی در سینهٔ من بود لیکن

نمی‌دانم چه شد خون گشت یا سوخت

بکن جور و جفا چندان که خواهی

[...]

تا که آن شمع دل افروز ز سر تا پا سوخت

شاهد یکتا سوخت