حسن را جز که به روی تو گرفتار مباد

عشق را جز بر سر کوی تواش بار مباد

مرغ بستان ملائک که جهان دانه اوست

جز به دام سر زلف تو گرفتار مباد

گو گران باد به طوق کرمت گردن جان

[...]

کس همچو من غریب بی‌یار مباد

بیچاره و عاجز و گرفتار مباد

درد هجران مرا به جان آورده

هر جا که طبیب نیست بیمار مباد

کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد

برگردن هیچکس چنان بار مباد

باریش چنان کسی سروکار مباد

برریشستان کسی گرفتار مباد

هم‌چو من هیچ‌کسی در غم تو زار مباد

بی‌زر و بی‌دل و بی‌چاره و بی‌یار مباد

تا ز بستان وصالت نتوان چید گلی

در گلستان وصالت اثر خار مباد

گر چه سلطانی و من بند گدای در تو

[...]

هیچ کس در غم ایام چو من خوار مباد

اینچنین خسته جگر بی دل و بی یار مباد

چون من سوختهٔ خسته جگر هیچ کسی

در شب محنت هجر تو گرفتار مباد

من ز غم خوارم و غمخوار ندارم چه کنم

[...]

کس در پی آزار دل افکار مباد

وز محنت شهوت دل کس زار مباد

در قید فتد سگی که شهوت راند

در لذت نفس کس گرفتار مباد

سفله را هرگز اعتبار مباد

مدعی صاحب اختیار مباد

عرفی دل و طبع تو ستمگار مباد

نیش تو به سینهٔ کس کار مباد

شیرین منشان جلوه کنندت به ضمیر

این چشمهٔ نوش نیشتر زار مباد

کس در کفِ ایّام چو من خوار مباد

محنت زده و غریب و غمخوار مباد

نه روز و نه روزگار و نه یار و نه آل

کافر به چنین درد گرفتار مباد

بیدلی را چوتودلدار مباد

دلبری چون تو دلازار مباد

رفتم از دست و به جا ماند غمت

کس چنین بی کس و غم خوار مباد

آنکه در دیده غیر است عزیز

[...]