دستت اگر ای قدوه احرار شکست

نه از ستم چرخ جفاکار شکست

تو نخل ریاض کرمی و دستت

شاخیست که از گرانی بار شکست

منم که داده مرادست روزگار شکست

یک آبگینه دلی دارم وهزار شکست

عجب که پای توانم نهاد برسرگام

چنین که دهر مرا پای اختیار شکست

چه طالعست که هر دوست کوبرم نفسی

[...]

بجز نسیم که آن زلف تابدار شکست

نخورده است سپاهی ز یک سوار، شکست

نمی شود به شکست کسی دلم راضی

شکست رنگ به رویم، اگر خمار شکست

به سوی باغ اگر پا گذاشتم بی تو

[...]

ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست

ز خامکاری این میوه شاخسار شکست

ادب گزین که چو منصور هر که شوخی کرد

ادیب عشق سرش را به چوب دار شکست

چو غنچه هر که به لخت جگر قناعت کرد

[...]

با می کهنه چو ناهار شکست

شرم را رونق بازار شکست