کریم شرق که بی‌داد پیشه چرخ بلند

به یمن عدل تو آیین داد می‌آرد

چه جرم‌هاست دل و دیده را به هم شب و روز

ز بهر خاک جنابت که باد می‌آرد

چو چرخ وصل که جاوید ماندا برده است

[...]

از آن گلگشت با غم بر سر فریاد می آرد

که سیر اومرا از خندهٔ گل یاد می آرد

به حسرت لخت دل از جیب آهم بر زمین آید

چو آن برگ گلی کز بوستانش باد می آرد