ز منی دان زمانه ساخته را

بینوا خوان فلک نواخته را

ز داغ نیست محابا به درد ساخته را

که آتش است گلستان، زر گداخته را

چنان به عهد تو آیین سرکشی شد عام

که در بغل ندهد سرو جای، فاخته را

چو گل ز چهره رنگین به خار غوطه زدیم

[...]

بدزدگردن بی‌مغز برفراخته را

به وهم تیغ مفرسا نیام آخته را

در این بساط ندامت چو شمع نتوان کرد

قمارخانهٔ امید رنگ باخته را

به‌گردن دل فرصث‌شمار باید بست

[...]

مده از کف دل گداخته را

قدر درد و الم شناخته را

در چمن رفتی و به شکرانه

سرو آزاد کرد فاخته را

یوسف مصر نوجوانی‌ها

[...]