بباید دل ز غم پرداخت ما را

بسیج راه باید ساخت مارا»

چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را

دیگر نمی شناسد آن ناشناخت ما را

صرّاف عشق در ما قلبی اگر نمی دید

در بوتهٔ جدایی کی می گداخت ما را

ای دل مساز ما را بی او به صبر راضی

[...]

چون شمع اگرچه آنمه مهرش گداخت ما را

برق چراغ حسنش جان تازه ساخت ما را

ما را ز در سگ او گر راند ازو نرنجیم

ما قلب نارواییم او هم شناخت ما را

در کوی عشقبازی داویست هر دو عالم

[...]

از بسکه غمت گداخت ما را

نتوان از ما شناخت ما را

در ششدر داو رشک بودیم

دل برد ز غیر و باخت ما را

شرمنده دل چرا نباشیم

[...]

غم او دربه‌در انداخت ما را

پریشان گرد عالم ساخت ما را

بسی دیوانگی کردیم لیکن

به سنگی هیچ‌کس ننواخت ما را

شکیب و عقل و دین را کرده غارت

[...]

داغ تو ز بس گداخت ما را

نابود چو شمع ساخت ما را

امّید نوازش از فلک بود

آخر به زبان نواخت ما را

درد تو چه‌ها به جان من کرد

[...]