رسم ترنج است که هر نوبهار

پیش دهد میوه پس آرد بهار

ای روبهک چرا نه نشینی به جای خویش

با شیر پنجه کردی و دئی سزای خویش

لله در صحیفه تهدی الوری

سبل الهدی و مسالک الارشاد

سجدت نفوس القادسات لذکرها

فی معرض الانشاء والانشاد

عقلت ملائکه السماء بذیلها

[...]

لک الحمد یا ذلامجد والجود والعلی

تبارکت تعطی من تشاء و تمنع

باران عفو باربر این کشت، سال ها است

تا بر امید وعده باران نشسته ایم

بر لوح معاصی خط عذری نه کشیدیم

پهلوی کبایر حسناتی نه نوشتیم

ان المحبین الذی احبهم

عذب الزلال لهم ورق المشرع

فولیهم یسقی الوری و عدوه

متعطش ومحبه متجرع

فردا که هر کسی به شفیعی زنند دست

ماییم و دست و دامن اولاد مصطفی ص

نه هر که چشم و گوش و دهان دارد آدمی است

بس دیو را که صورت فرزند آدم است

ز دانش جدا و ز معنی تهی

بسی ژاژ خاییده از ابلهی

اختر از چرخ بزیر آرد و ریزد بورق

گوهر از کلک بسلک آرد و پاشد بکنار

خواست که نام او بد حور بخلد و خازنش

گفت نخست بایدت بر لب کوثر آورم

آن که در بحر قلزم است غریق

چه تفاوت کند ز یارانش

عاشق کعبه خوار میدارد

که بپا میخلد مغیلانش

چون تو دارم همه دارم اگرم هیچ نباید

در سینه ام افسرده دلی هست ولیکن

جان بجانان دادن آمد کیش شان

سهم نافع شهد نافع پیش شان

هر که اندر مرگ بیند صدر جود

هم چو پروانه بسوزاند وجود

روزگار آخر اعتبار گرفت

باش تا صبح دولتش بدمد

هر گه که یاد بخت تو کردم جوان شدم

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد بعشق

کاین هنوز از نتیجه سحر است

این رحمتی بر اهل زمین بود ز آسمان

ففی وجه من اهوی جمیع المحاسن

حضرتش را بهشت خوانم لیک

نه بهشتی که خواندم از قرآن

کز پی زندگی است جلوه این

شد زلف حجاب رخ او از نظر غیر

حمدا لحکیم جعل اللیل لباسا