عالم تن و روح لا اله الا هوست

از دولت مغز آبرو دارد پوست

عالم چو ضمیر هوست پیدا ز دو حرف

پیداست که مرجعش به هر معنی اوست

مجذوب دگر مجوش از راز محیط

خاموش که قطره نیست دمساز محیط

ای چرخ تو هم ز کبریا بی‌خبری

در گوش صدف نگنجد آواز محیط

از مرتبه نبی شرف دارد حُسن

از رنگ رخ علی شعف دارد حُسن

یک راز نهان در این دو دل جلوه‌گر است

یعنی که دو آئینه به کف دارد حسن

دست تو چه‌ها که با در خیبر کرد

بازوی تو دست چرخ را چنبر کرد

انگشت تو شد کلید درهای بهشت

غیر از تو که کرد آن چه پیغمبر کرد

بر خاک نظر کرد که زر می‌سازم

بر آب گره زد که گهر می‌سازم

چون دید که در جهان نمی‌گنجد حُسن

دل برد که عالمِ دگر می‌سازم

تا واهمه را ز دل نکردیم به در

این راه خطرناک نرفتیم به سر

تا دیده پر از آب نشد چون گرداب

در بحر وجود خود نکردیم سفر

زنهار که رخ نتابی از درویشان

تا دور نباشی از دعای ایشان

رمزیست خط دانه گندم یعنی

نصفی از توست نصفی از درویشان

تو غافل از آنی که تو را آنی هست

بشناس نشان خود تو را شأنی هست

بر گرد تو چرخ حلقه زد مارصفت

پیداست که با تو گنج پنهانی هست

دین آر به دست از پی دینار مرو

از دیدن زر چو طفل از کار مرو

بی‌تحفه ز پیش اهل منصب مگذر

با دست تهی بر سر بیمار مرو

مجذوب شناخت کار هر بیهده نیست

مستی چه شناسد آن که در میکده نیست

این چرخ معلّق نه به بازی برپاست

پیداست که ابر تو بهاران بده نیست

زآن می نخورد زاهد پاکیزه‌خصال

کاین نشئه در آن نشئه وبال است وبال

ای مایهٔ زرق و شید و تزویر بگو

جز خون تو در جهان چه چیز است حلال

درگاه تو یا علی شهان را کافیست

این قبله نماز آسمان را کافیست

از روشنی مهر ز مهرت پیداست

کز مهر تو یک ذرّه جهان را کافیست

روزی دو سه دست و پا گشایند تو را

تا در بد و نیک آزمایند تو را

گرد تو فلک حصاری از آینه بست

تا هر چه کنی همان نمایند تو را

روزی که ز بیم جمله را دل خونست

منگر به گناه ما که چند و چونست

گر پای حساب در میان می‌آید

غفّار ز قهّار بسی افزونست

از آهن و نقره و طلا بی‌کم و کاست

شد فهم که در کار ترش سهل بهاست

چون رحمت حق از همه در کار تو راست

ارزان‌تر از او یقین نباشد پیداست

گاه از نفس سینه سوزان پیداست

گاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست

با آن که نهفته رخ به صد پردهٔ راز

در ذرّه چو آفتاب تابان پیداست

مجذوب قناعتی که یزدان به تو داد

هان سلطنت ملک سلیمان به تو داد

تا جان داری ز غیر مطلب مطلب

زآن کس بطلب که بی‌طلب جان تو داد

آنم که نهفته های و هویی دارم

با پای شکسته جست و جویی دارم

مجنونم با سگ تو در گفت و شنود

با خویش همیشه گفتگویی دارم

امروز که ویرانهٔ این عالم خُرد

پر گشته ز جنّ و دیو چون خانه کُرد

هر کس به خدا سپرد خود را جان برد

آن کس که به خود سپرد بی‌ایمان مرد

تا دیده‌ام از غم تو گریان نشود

درها به رخم ز فیض خندان نشود

غم نیست که شد دلم پریشان ز غمت

باید که غمت ز دل پریشان نشود