پیش یوسف دعوی خوبی مکن

جز نیاز و آه یعقوبی مکن

ناز را روئی بباید همچو ورد

چون نداری گرد بد خوئی مگرد

سرد باشد چشم نابینا و باز

[...]

فرشته‌ای است بر این بام لاجورد حصار

که پیش آرزوی بیدلان کشد دیوار

نافه زلفی و آئینه جامی کافی است

نه مرا چون دگران دعوی چین تا حلب است

به کشتن آمده بود آنکه مدعی پنداشت

که رحمتیش مگر بر اسیر می‌آید

چنان زد بر بساطم پشت پائی

که هر خاشاک من افتاد جائی

این آذر نیران لهب افروخته اوست

وین فتنه انگیخته آموخته اوست

راست گویم نه درین واقعه حافظ تنهاست

اگر عقلت منم زنهار مستیز

چه پائی دیر، تا زود است بگریز

اظهار عجر پیش ستم‌باره سود نیست

اشک کباب باعث طغیان آتش است

چو دست از همه حیلتی درگسست

حلال است بردن به شمشیر دست

یکی خیمه چون باره آهنین

سپهرش ستایش سرا بر زمین

ز سندانش اُستُن ز خارا قباب

ز پولاد میخ و ز آهن طناب

در آن خیمه کز خرگه مه بر است

[...]

ز پوی کنیزان ایوان و لرد

برآمد به گردون گردنده گرد

شد از نیم سوزان سرخ و کبود

زمین پر ز آذر هوا پر ز دود

درخشیدن چوب آتش زده

[...]

یعلم الله که خیالی ز تنم بیش نماند

بلکه آن نیز خیالی است که می‌پندارند

آنکه صلحش هزار خون ریزد

تا چه خیزد اگر به جنگ آید

جز آنکه به مغلوبه شوم کشته چه تدبیر

صف بسته سپاه مژه و من تن تنها

ناله عاشق به گوش مردم دنیا

بانگ مسلمانی و دیار فرنگ است

کرد آنچه در اطراف جهان بود حواله

دیگر نه به من عمه به جا ماند و نه خاله

آسوده‌تر نه ملک خراسان گرفته‌ای

آهسته‌تر نه رایت سنجر شکسته‌ای

بی سر و پا می‌رویم تا به کجا سر نهیم

بارگی شاه شد گردن مادر کمند

که زنهار از این کژدمان خموش

پلنگان درنده صوف پوش