بیت

زهی مبدعی کو بعلم قدم

برانگیخت نظم وجود از عدم

بیت

شاهان چو قطره او گهر شاهوار بحر

بحری که مشتق است ازو صد هزار بحر

بیت

شاهی که مظهر هنر و گنج حکمت است

بیت القصیده کرم و بحر رحمت است

بیت

آن کز نظم تربیت شاه ولایت

هر جا هنری هست رسانیده بغایت

جان کجا غم ز کجا تاب کجا

یا خدنگ غم پرتاب کجا

دیده کنم زارتر از من که دید

دیده جزاها همه آه از چه دید

ریش کردی دلم ز خنجر آهن

شیر از عشق سر نهاد بدامن

ریش کردی دلم زخنجر آهن

شیر از عشق سر نهاد بدامن

درد دل داد و درد دردم داد

درد او دل در آورد در داد

ای در حد خوبی رخت زلف از شکن در حد چین

خونین جگر از بوی تو مشک ختن تا حد چین

ای ترا همچو من عالمی دردمند

کز وفا بر رخت صد دعا دردمند

بوی تو آورد باد باده بمستی شتافت

پای تو بوسید دل پایه عشق از تو یافت

مجمر صفت دل من میسوزی از تغافل

مجرم منم اگر چه زلفت کند تطاول

همدم اهل التفات امشب

بشما تافت لاله آمد مه

صد نگار از نیاز سر بپات می نهند

صد هزار دلنواز جان برات می دهند

روز وصلم گریه هرگز کی گذارد دیده بی خون

کز دو رخسارت ببینم یکنظر در صنع بیچون

هر گه به بینی محمل نشینیش

عالم به بیزی همسر نبینیش

مستم نظر از عربده دارد بردین

از عربده دارد سر غوغا بیقین

دارد سر غوغا بدلم آن بت چین

بردین بیقین آن بت چین کرده کمین

هوای گلشن کویت نسیم کشور جانها

گدای خرمن مویت شمیم عنبر سارا

دام بلایی کان فریبی

آنست یارا کان رقیبی(کذا)

سیمتنی لیک رخ چو یاسمنستت

غنچه لبی لیک شکرین دهنستت