شعر

زهی باغ کز نوبهار سخن

که شد میوه اش شکرین مغز و پوست

قصیده نگویم که بحری بود

چه بحری که هر گوشه بحری دروست

شعر

آنکه نشو و نمای گلشن دهر

همه از آفتاب همت اوست

سرخ رویی اهل فضل امروز

چون عقیق از سهیل دولت اوست

(شعر)

در نظم وجود همه پیغمبر مرسل

چون قافیه در آخر و ملحوظ در اول

از تو کجا چاک نیست سینه به ناخن

تا بنویسم بحشر شرح تغابن

مرا که جان نکند تازه غیر غمزه تو

نه میسزد که کنم جایت ای صنم دل تار

یقین که جان رودم هر زمان ز حال از آنک

تویی میانه جان لحظه لحظه ای خونخوار

جان کند تازه غمزه جانان

[...]

دلارامم که در عالم علم کرد

مرا رسوا هم او کرد و کرم کرد

بی تو سمن مشک که بر رخت ریخت

خاک سیاهی بسر بخت بیخت

چو خراب یکنظرستمت چه شد ار دمی نگرستمت

چه شد ار دمی نگرستمت چو خراب یکنظرستمت

اصلا نبینی ما را بچیزی

کامد به پیشت عالم پشیزی

شیب ذقن غبغبش چین بچین

چین جبین بیش ز غبغب ببین

نسیم کاکل مشکین کرا خیزد از این خوشتر

شمیم سنبل پرچین کجا ریزد چنین عنبر

گر دمی زین کشی زیر پا بر سمند

گردنی کی رهد چون رهی از کمند

چو رویت نیارد کسی نو گلی

چو من هم ندارد گلی بلبلی

بسیار یار آتش غم گرچه برفروخت

انبار بار وین همه یکباره ام بسوخت(کذا)

ای داده دوای دردم از دردی دن

من با تو خوشم گر تو خوشی هم با من

مست نظریست نیک بین عیب مکن

تلخی منما شیشه عیشش مشکن

هرگز بجمال جز تو دستش ندهد

آراستنی چو صورت چین عالم

خیالت چو برجانم آرد شبیخون

شبی آبم از دیده ریزد شبی خون

بارخش وه نیز میدیدیم زین هوش خراب

باز اگر میبرد بارم را بدر بیمرگ از آب

هلاک نرگس خویشم اگر کنی بارادت

کلاه بخت بچرخ افکنم چو گل ز سعادت

این کاخ خاک بر سر جان سوخت بیتو حاصل

دام مراد وصلت تا کی شدست حایل