لولا مفارقه الاحباب ما و جدت

لها المنایا الی ارواحنا سبلا

آسوده بدم با تو فلک نپسندید

خوش بود مرا با تو زمانه نگذاشت

لقمه با بیم جان زند آهو

زان ندارد شکنبه و پهلو

چون ندیدی شبی سلیمان را

تو چه دانی ز فان مرغان را

گویی آن قوم خادمان بودند

کآخر از نسلشان یکی بنماند

در کوی تو ره نبود ره ما کردیم

در آینه بلانگه ما کردیم

ما را خوش بدعیش تبه ما کردیم

کس را گنهی نبد گنه‌ما کردیم

گر در ره عاشقی قدم راست نهی

معشوقه در اول قدمت پیش آید

نظری کردی روزی بمن سوخته دل

هر چ من یافته‌ام جمله از ان یافته‌ام

تا کم نشوی و کمتر از کم نشوی

اندر صف عاشقان تو محرم نشوی

خرشید بر آمد ای نگارین دیرست

بر بنده اگر نتابد از ادبارست

قدر سوز تو چه دانند ازین مشتی خام

هم مرا سوز که صدبار دگر سوخته‌ام

چو آمدم روی مهرویم که باشم من باشم

که آنگه خوش بوم با او که من بی خویشتن باشم

مرا گرمایه‌ای بینی بدان کان مایه او باشد

برو گر سایه‌ای بینی بدان کان سایه من باشم

هر کجا آفتاب طالع شد

ماه در حال مهره برچیند]

ای دل مگر که از در افتادگی در آیی

ورنه بشوخ چشمی با عشق کی بر آیی

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند

یک قطره فرو چکید نامش دل شد

ای دل تو هزار سجده بر پیش رخش

کان سجده که تن برد نمازی نبود

زحمت غوغا بشهر بیش نبینی

چون علم پادشاه بشره در آید

معشوقه بسامان شد تا باد چنین بادا

کفرش همه ایمان شد تا باد چنین بادا

دیدم رخت از غم سر مویی بنماند

جز بندگی روی تو رویی بنماید

با دل گفتم که آرزویی در خواه

دل گفت که هیچ آرزویی بنماند

ای کرده غمت غارت هوش دل ما

درد تو زده خانه فروش دل ما

سری که مقدسان از آن محرومند

عشق تو فرو گفت بگوش دل ما