دلا چو سبزه و سوسن زبان دراز مباش
چو طفل غنچه بشوخی بهانه ساز مباش
نئی کم از لب ساغر بخامشی میساز
چو نای هرزه درای و نفس دراز مباش
درون پرده که از ناکسی ندارد راه
برون ز سلسلهٔ محرمان راز مباش
گهی زبان چو جرسهای بی‌زبان میدوز
همیشه عاشق آواز خود چو ساز مباش
چو راه عشق گرفتی ز راه شرع بگرد
نیاز ورز ولی منکر نماز مباش
چو روز کوته عمر از جهان سبک بگذر
گران رکاب چو شبهای دیر تاز مباش
بدست تیغ ز کافر دلی مده سر خویش
مرید سلسلهٔ طرهٔ ایاز مباش
تمام عمر به بیچارگی بساز و بسوز
زچاره بگذر و ممنون چاره‌ساز مباش
مبر نیاز بسوی نیازمندان لیک
ز بی نیاز بتقلید بی نیاز مباش
چو شمع خلوت درد مصیبتی «طالب»
بکنج غمکده بی‌سوز و بی‌گداز مباش