ترسم از کاسهٔ سر بوی شرابم برود
مژه برهم زنم و با مژه خوابم برود
دوردانم که بدین‌سوز بلندی که مراست
کمتر از یکدو فلک دود کبابم برود
از گل‌اشک نه آنگونه معطر جسدم
که بشستن ز کفن بوی گلابم برود
برص هو بجوانی کنم از آه سیاه
پیر گردم اگر این رنگ خضابم برود
گوهر عشقم و دریا بسرم می‌لرزد
آه گر ز آتش غم آبم و تابم برود
می‌روم گرم و هر آن یار که گوید بکجا
گویم آنجا که دل خانه خرابم برود
تا به پیری بچه تلخی گذرانم «طالب»
عمر زینگونه اگر همچو شبابم برود