مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۸۰۶

لبهای تو آنگه که به استیز بود

در هر دو جهان از تو شکرریز بود

گر در دل تنگ خود تو ماهی بینی

از من بشنو که شمس تبریز بود