مولانا » دیوان شمس » رباعیات » رباعی شمارهٔ ۷۴۷

شیرین سخنی در دل ما میخندد

بر خسرو و  شیرین سخنی می‌بندد

گه تند کند مرا  و  او  رام شود

گه رام کند مرا و او می‌تندد