روح عطار » دیوانچهٔ اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵

ای مه‌رخ مهر گستر شمس‌لقب

وای خسرو شکر دهن شیرین‌لب

بی‌روی تو روز می‌نماید چون شب

بی‌شمس چو روز شب نماید چه عجب