بغل گشاده روم هر کجا غمی بینم
عنان گسسته بهر جا که ماتمی بینم
بدام دهر چو بی همدمی بلائی نیست
خداکند که در این دام همدمی بینم
فشرده چون گل بی‌شبنم درین گلزار
ز ابر فیض خوش آندم که شبنمی بینم
ز وصل دوست شبی چند بزم عشرت را
بهشت دیدم و اکنون جهنمی بینم
چو آدمی نبود ساقیا بعالم خاک
ببر بعالم آب که آدمی بینم