با چنین شوق نسیمی بچمن نگذارم
اثر از رنگ گل و بوی سمن نگذارم
تر زبان چون شوم از وصف لب او بچمن
غنچه را قطره آبی بدهن نگذارم
خامشم لیک بهنگام شکر گفتاری
طوطی چرب زبان را بسخن نگذارم
ای خوش آن دم که ز روی غضب و از سر ناز
بگذرد یار چو عمر از من و من نگذارم