نیم آن مار، که آزار دل مور دهم
زحمت شاه‌وشان، رنجهٔ هر عور دهم
بی تو آزرده‌ام از سبزه و گل تاجائی
که با حباب سراغ از چمن دور دهم
من اگر ساقی مجلس شوم از بهر شکون
اولین جام بآن نرگس مخمور دهم
زخمی شعلهٔ تیغ توأم از بهر علاج
یک شرر گیرم و صد مرهم کافور دهم
بلبش چاشنی گریه دهم گاه عتاب
نمک تلخ ستانم شکر شور دهم
من نه آن سینه‌خراشم که چو آیم بخروش
فرصت ناله با بریشم طنبور دهم
هردم از چاشنی تیغ تو صد بوسهٔ تر
از لب زخم ستانم بلب گور دهم
طلب حبل متین هر که نماید بکفش
دست دولت شوم و دامن دستور دهم
من یکی کرمک شب تاب ضعیفم «طالب»
در شرفخانهٔ خورشید جهان نور دهم