طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۷۰۹

چون لاله دلی دارم و داغی بروی

دزدی همه جا چشم چراغی بروی

اینک دل داغدار من شاخ گلی است

کز بخت سیه نشسته زاغی بروی