طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۹۱

نی گریه بگریه ماندم نی خنده

شرمنده اوضاع خودم شرمنده

از مرده و زنده گرچه مانندم نیست

نی مرده قبول داردم نی زنده