طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۶۱

در کودکیم بود چو فولاد سخن

می‌کرد لبم بطرز استاد سخن

این طرفه که از سحاب تعلیم مرا

گوش آبستن شد و زبان زاد سخن