طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۵۷

عهد من خسته تن همانست همان

اخلاص بلند من همانست همان

سر جز بره تو گفته بودم ندهم

بر قول خودم سخن همانست همان