طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۶۰۷

بی برگ‌چو آفت زده باغست دلم

بی نور چو گل‌کرده‌چراغست‌دلم

دودی نکند سیر دماغم هیهات

باانکه چو چشم لاله داغست دلم