طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۷۸

وقت است که آشفته عنایی گردیم

وین بادیه را ریگ روانی گردیم

بختم سوی کعبه میبرد موی کشان

تا قدر شناس آستانی گردیم