طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۶۹

در مجمر دل سوخته عود نفسم

آفاق مژه گرفته دود نفسم

چون رشته ظلمتی که بر نور فتد

برصبح تنیده تار و پود نفسم