طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۴۰

جانی دارم، شکر گزارندهٔ غم

و آندل که خورد بجان اندوه قسم

چشمی است بغل گشوده بر خار الم

چون زخم که خمیازه کشد بر مرحم