طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۱۰

ما سوخته مرغان جراحت نفسیم

در اوج فغان دوش بدوش جرسیم

محبوس قفس نکرده ما را صیاد

ما از پر و بال خویشتن در قفسیم