طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۵۰۲ - ۳

آنم که چو عقل ورای خود بی‌اثرم

پیوسته چو گریه‌های خود بی‌اثرم

گر سر تا پا نشاء تأثیر شوم

چون نالهٔ نارسای خود بی‌اثرم