طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۵۴ - ۲

یک جلوه کند موت و حیاتم در پیش

زین هر دو صفت بینم آسایش خویش

گر پیرهن است و گر کفن بر تن من

تارش همه سوزن است و پودش همه نیش