طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۴۴۲ - ۲

دل چون سر زلف یار پیچد بر خویش

جان چون شریان مار پیچد بر خویش

وین رشک سرشت افعی آه لقب

هر دم دوسه طره‌وار پیچد بر خویش