طالب آملی » دیوان اشعار » رباعیات » شمارهٔ ۳۷۲

من زآن توأم زآن بودم بیم از خود

خوی تو دل گرفت تعلیم از خود

یکرنگ توأم چنانکه هنگام عتاب

نیمی ز تو آزرده شوم نیم از خود